W wyroku z 21.11.2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż w przypadku, gdy podatnik ustalił wartość początkową lokalu, jako iloczyn metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni i kwoty 988 zł, nie wolno mu ująć ich w ewidencji środków trwałych. Podatnik zobowiązany jest wówczas do ich amortyzowania, zgodnie z obowiązującym wykazem stawek amortyzacyjnych (II FSK 1152/07).

Orzeczenie jest następstwem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jaką złożyła właścicielka 50% udziałów w kamienicy. Podatniczka wynajmowała lokale mieszkalne i użytkowe, osiągając w ten sposób określony przychód. W celu jego rozliczenia, ujmowała go w ewidencji środków trwałych, stosując przy tym indywidualną stawkę amortyzacyjną. Ze wskazanym sposobem ich rozliczenia nie zgodził się dyrektor izby skarbowej, który nakazał podatniczce dokonać amortyzacji według stawki określonej w wykazie stawek amortyzacyjnych.

Od takiego rozstrzygnięcia, podatniczka odwołała się do WSA, który jednak przychylił się do stanowiska dyrektora izby skarbowej. W uzasadnieniu wskazano na postanowienia art. 22n ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych według obowiązującego brzmienia (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176). Stanowi on, iż nie podlegają objęciu ewidencją budynki mieszkalne, lokale mieszkalne i własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, których wartość początkową ustala się zgodnie z art. 22g ust. 10 tej ustawy, tj. iloczynu metrów kwadratowych wynajmowanej powierzchni i kwoty 988 zł. W uzasadnieniu podano, iż regulacja ta jest wyjątkiem od zasady, iż środki trwałe podlegają ewidencjonowaniu. Jednocześnie wskazano, że art. 22n ust. 3 ww. ustawy zabrania objęcia ewidencją środków trwałych, których wartość początkowa obliczono na podstawie art. 22g ust. 10 ustawy. Mając na uwadze powyższe, WSA stwierdził, iż wskazane środki trwałe nie mogą zostać ujęte w ewidencji założonej tylko dla danego środka trwałego.

Do wskazanego rozstrzygnięcia przychylił się NSA, który skargę kasacyjną podatniczki oddalił, jako że nie uzasadniła ona należycie naruszenia przepisów obowiązującego prawa.

^{Źródło: „Rzeczpospolita”}